ΕΞΟΧΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ
Αρχιτεκτονική μελέτη: FOUNTISarchitects
Φωτογράφηση: Γιώργος Φάκαρος
Επίβλεψη Εφαρμογής Μελετών: FOUNTISarchitects
Το έργο αφορά την επανάχρηση και μετατροπή δύο παλαιών αγροτικών αποθηκών στην Αίγινα σε σύγχρονες κατοικίες, με βασικό στόχο τη διατήρηση της σχέσης τους με τον τόπο και ταυτόχρονα την προσαρμογή τους στις λειτουργικές απαιτήσεις της σύγχρονης κατοίκησης. Η αρχιτεκτονική επέμβαση αντιμετωπίζει τα υφιστάμενα κελύφη ως αφετηρία ενός νέου σχεδιασμού, στον οποίο η αγροτική μνήμη, η υλικότητα και το φυσικό τοπίο ενσωματώνονται σε μια ενιαία συνθετική λογική.
Η οργάνωση των κατοικιών επαναπροσδιορίστηκε ώστε να εξασφαλίζει λειτουργικότητα, άνεση και άμεση σύνδεση των εσωτερικών χώρων με το ύπαιθρο. Οι στεγασμένες και ημιυπαίθριες ζώνες, οι αυλές, οι χώροι καθιστικού και εστίασης, η πισίνα και οι διαμορφώσεις του περιβάλλοντος χώρου αντιμετωπίζονται ως οργανική συνέχεια της κατοικίας. Η εναλλαγή κλειστών, σκιασμένων και ανοιχτών χώρων δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες χρήσης κατά τη διάρκεια της ημέρας και ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες της νησιωτικής κατοίκησης.
Κεντρικό ρόλο στη μορφολογική ταυτότητα του έργου αποκτούν οι καμάρες, οι οποίες λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενο αρχιτεκτονικό στοιχείο και οργανώνουν τις μεταβάσεις μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Η επένδυσή τους με φυσική πέτρα ενισχύει το βάθος και την πλαστικότητα των ανοιγμάτων, ενώ παράλληλα δημιουργεί έναν σαφή διάλογο με τη γήινη υφή των όψεων.
Η επιλογή των υλικών βασίστηκε σε μια παλέτα φυσικών επιφανειών. Φυσικός πορόλιθος Travertino Naturale και Travertino Rosso, πέτρα και ξύλο συνδυάζονται με τις αδρές επιχρισμένες επιφάνειες, δημιουργώντας μια αρχιτεκτονική με έντονη υλικότητα και φυσική πατίνα. Το ξύλο χρησιμοποιείται τόσο στις οροφές και στις στεγασμένες ζώνες όσο και στις πέργκολες, στα στοιχεία σκίασης και στα διαχωριστικά του περιβάλλοντος χώρου, συμβάλλοντας στη θερμότητα της συνολικής σύνθεσης.
Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στον σχεδιασμό του υπαίθριου χώρου. Οι κατοικίες βρίσκονται μέσα σε έναν υφιστάμενο φυστικεώνα, στοιχείο άμεσα συνδεδεμένο με την παραγωγική και πολιτισμική ταυτότητα της Αίγινας. Αντί το φυσικό περιβάλλον να αντιμετωπιστεί ως φόντο, εντάσσεται ενεργά στην αρχιτεκτονική εμπειρία. Οι φυτεύσεις, οι διαδρομές και οι επιμέρους υπαίθριες ζώνες οργανώνονται γύρω από την υπάρχουσα βλάστηση, διατηρώντας την αίσθηση του αγροτικού τοπίου και ενισχύοντας τη συνέχεια μεταξύ κατοικίας και φύσης.
Η πισίνα και οι χώροι εκτόνωσης διαμορφώνονται ως ο κεντρικός υπαίθριος πυρήνας του συγκροτήματος, γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται χώροι χαλάρωσης, συνάθροισης και εστίασης. Η χρήση του νερού, οι διαφορετικές στάθμες, οι χαμηλές κατασκευές και ο ενσωματωμένος φωτισμός συγκροτούν ένα σύγχρονο τοπίο κατοίκησης χωρίς να ανταγωνίζονται την κλίμακα και τον χαρακτήρα του υφιστάμενου περιβάλλοντος.
Το έργο επιχειρεί τελικά μια ισορροπία μεταξύ διατήρησης και μετασχηματισμού: οι αναφορές στην αγροτική αρχιτεκτονική της Αίγινας δεν αναπαράγονται αυτούσιες, αλλά επανερμηνεύονται μέσα από σύγχρονες κατασκευαστικές, λειτουργικές και αισθητικές επιλογές. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός συγκροτήματος με σαφή ταυτότητα, όπου η υλικότητα, η σκιά, το νερό και η βλάστηση συνθέτουν ένα ζεστό και προστατευμένο περιβάλλον κατοίκησης, άμεσα συνδεδεμένο με τον τόπο.
